46 . زورگويى و سركشى 246 - پرهيز از سركشى قرآن : « چون خدا آنها را رهانيد ، ناگهان در زمين به ناحق سركشى كنند . اى مردم ! سركشى شما تنها به زيان خودتان است ، تمتّعى است در اين زندگى دنيوى . سپس بازگشت شما به سوى ما خواهد بود و از كارهايى كه مىكرده‌ايد آگاهتان مىسازيم » . « و خداوند از فحشاء و كار ناپسند و سركشى نهى مىكند . شما را پند مىدهد باشد كه پند گيريد » . حديث : 823 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كيفر تعدّى ( سركشى ) زودتر از كيفر هر كردار زشت ديگرى دامنگير انسان مىشود . 824 امام على عليه السلام : كسى كه شمشير تعدّى و ستم بركشد خود به وسيلهء آن كشته مىشود . 825 امام على عليه السلام : تعدّى و ستم ، نعمت را سلب مىكند . 826 امام على عليه السلام : تعدّى ، موجب نابودى مىشود . 827 امام على عليه السلام : از تعدّى بپرهيز كه زود به خاك مىافكند و متعدّى را درس عبرت ديگران مىكند . 828 امام على عليه السلام : تعدّى ، تعدّى كننده را به سوى آتش مىكشاند . 829 امام صادق عليه السلام : مواظب باش كه هرگز سخن تعدّىآميزى از دهانت خارج نشود هر چند به قدرت خود و طايفه‌ات بنازى . 247 - صفت شخصِ سركش 830 امام صادق عليه السلام - در تفسير آيهء « هر كس ناچار شود بى آن كه سركشى ورزد و تجاوز كند » - فرمود : ياغى و سركش كسى است كه بر امام خروج كند . « 1 » 248 - جنگيدن با مسلمانان سركش ( اهل بغى ) قرآن : « اگر دو گروه از مسلمانان با هم به جنگ برخاستند ميانشان آشتى دهيد و اگر يك گروه بر ديگرى تعدّى كرد با آن كه تعدّى مىكند بجنگيد تا به فرمان خدا باز گردد . پس اگر بازگشت ، ميانشان صلحى عادلانه برقرار كنيد و عدالت كنيد كه خدا دادگران را دوست دارد » . حديث : 831 حفص بن غياث : از امام صادق عليه السلام دربارهء دو گروه از مسلمانان پرسيدم كه يكى از آنها اهل بغىاند و ديگرى گروهىاند درستكار كه اهل بغى را شكست داده‌اند . امام فرمود گروه درستكار ، حق ندارد ، فراريان اهل بغى را تعقيب كند و به مجروحانشان تير خلاص بزند و اسيرانشان را بكشد . و اين ، البته در صورتى است كه از اهل بغى كسى نمانده و سازمان و تشكيلاتى نداشته باشند كه باقى مانده‌هاى جنگ به آن بپيونند . اگر چنين باشد ، و اسيرانشان كشته مىشوند فراريانشان تعقيب مىشوند ، به مجروحانشان ضربه خلاصى زده مىشود .

--> ( 1 ) . در الدرّ المنثور از قول مجاهد در تفسير آيهء « سركش و تجاوزگر نباشد » آمده است : يعنى در برابر مسلمانان ، عَلَم ياغىگرى و تجاوز بر نيفرازد . هر كه [ از ديار خويش ] بيرون رود تا از خويشان خود ببرد ، يا راهزنى كند ، يا در زمين ( جامعه ) فساد ( ناامنى ) به وجود آورد ، يا از امّت اسلامى و امامان جدا شود ، يا سفر معصيت كند و در اين شرايط ، مجبور به خوردن گوشت مردار شود ، [ اين ] براى او حلال نيست .